● 

هوالحبيب

كسي مي تواند از سيم خاردار هاي دشمن عبور كند كه در سيم خاردارهاي نفس خود گير نكرده باشد

اين جمله پر معنا تكيه كلامي بود كه شهيد بزرگوار علي چيت سازيان فرمانده دلير و شجاع اطلاعات و عمليات لشگر 32 انصارالحسين هميشه در جلسات و صحبتهاي خود به نيروهاي شناسائي مي گفت ,و به همه توصيه تذكيه نفس مي كرد و خودش نيز دائما لبانش براي ذكر خداي متعال حركت دائمي داشت.

در آخرين روزهاي بهاري سال 63 به واحد اطلاعات و عمليات لشگر ماموريت شناسائي منطقه سومار داده شد.

ارتفاعات منطقه مشرف به شهر مندلي عراق بود ؛ و همين امر آنجارابراي ما و عراقيها بسيار استراتژيك و حساس كرده بود .

ارتفاعات توسط شيارهاي عميق و تپه ماهورهاي بسياري احاطه شده و تقريبا آنموقع از سال ميل به سبزي و زردي ميزد.

خيلي زود در آنجا مستقر شديم و مسئول تيمهاي شناسائي به ديگاه هيدك كه تقريبا بلندترين ارتفاع منطقه بود رفته و ازديدگاه ديده باني با دوربين بزرگ خرگوشي كل منطقه و با خطي كه مي بايست تيم ما شناسائي شود توجيح شديم و هر تيم مسير حركت خودش را به محدوده شناسائي مربوطه بررسي كرد.

تيم ما راه كاري را انتخاب كرد كه با توجه به شيار هاي زياد آن مي توانستيم در روز تا حدودي از مسير را به سمت خط دشمن پيش برويم , و وقتي هوا تاريك شد بقيه راه را كه در ديد دشمن بود ادامه بدهيم .

فرداي آن روز تقريبا 3 ساعت به غروب مانده بود كه بهمراه دو نفر از بچه ها به راه افتاديم و چون مسير را براي اولين بار مي رفتيم با احتياط كامل حركت مي كرديم , و به خط دشمن نزديك مي شديم , تا جائي كه سنگر هاي عراقيها به راحتي ديده مي شد.

بصورت سينه خيز به روي يال بالاي شيار رفتيم ,از روي يال ميدان موانع عراقيها شروع مي شد ,3 رشته سيم خاردار حلقوي و بعد انواع مينهاي ضد نفر از والمر گرفته تا گوجه اي وگوشتكوبي و منور و... به عرض حدود 20 متر كاشته شده بود.

تنگه اي در آن طرف مينها وجود داشت جلوي آن يك سنگر نگهباني بود كه كار را براي جلوتر رفتن و عبور از ميدان مين دشوار مي كرد.

همانجا پنهان شديم تا هوا تاريك شد و از تاريكي هوا استفاده كرده و شيارها و تپه هاي اطراف را بررسي كرده و به عقب برگشتيم ,از اينكه خيلي زود به ميدان مانع وخط دشمن رسيديم و عنايت خدا نصيب ما شده بود بسيار خوشحال بوديم.

علي آقا ي چيت سازيان خصوصيت خاصي داشت و آن اين بود كه هر وقت تيمي براي شناسائي جلو مي رفت تا آمدن آنها بيدار مي نشست تا از گشت شناسائي برگردند و نتيجه را مي گرفت و اگر كاري به نتيجه نهائي مي رسيد , قرار شناسائي مجدد با حضور خودش را مي گذاشت تا مسير را چك كند و اطمينان لازم را در رابطه با آن كار بدست آورد.

ايشان بعد از شنيدن گزارش كار تيم ,جهت شناسائي مجدد قرار فردا را گذاشت.

مانند روز قبل 3ساعت به غروب بهمراه علي آقا حركت كرديم , بعد از حدود 5/1ساعت به محل مورد نظر رسيديم.

دو نفر از بچه ها كه همراه ما بودند را براي تامين و كمين در همانجا گذاشتيم تا در موقع نياز از ما حمايت كنند.

با علي آقا آهسته حركت كرديم  و از شيار روز قبل بالا رفتيم ,هوا كاملا روشن بود و ما هم روي يال دراز كشيده و اطراف و موانع عراقيها را بررسي مي كرديم ,و درباره راه كار و مواضع دشمن آهسته صحبت مي كرديم و ايشان هم توصيه هاي لازم را مي داد.

علي آقا سؤال كرد,داخل ميدان موانع را بررسي كرديد؟

ـ خير, تاحالا داخلش نرفتيم, انشاءا...اگر تا اينجا مسير مورد تائيد باشه با تاريك شدن هوا داخل ميدان مين را هم بررسي مي كنيم .

ـآن سنگر جلوي تنگه نيرو داره ؟

ـ آن سنگر نگهباني تنگه است و مواظب ميدان مين هم هست و حتما نيرو داره .

ـ پس حتما نمي دانيد داخل تنگه چي هست ؟

ـ خير, امشب جلو مي رويم و تنگه را بررسي مي كنيم .

علي آقا به فكر فرو رفت و بعد از چند لحظه گفت:

بلند شو ,بايد جلوتر برويم, تا هوا روشنه بايد داخل تنگه را ببينيم .

ــ علي آقا توي اين وقت روز كه نمي شه , ميدان مين و تنگه نگهبان داره و حتما ما رو ميبينند.

علي آقا چند بار اينموضوع را تكرار كرد ومن هم رفتن به جلو را به تاريك شدن هوا موكول مي كردم.

در آخر ايشان باچهره اي درهم وناراحت گفت : الان بايد داخل تنگه را ببينيم,ما بايد بدانيم كه از كدام راه كار بچه هاي عزيز اين مردم را به جلو مي فرستيم ,بايد راهي را انتخاب كنيم كه كمترين خطر را براي نيروهاي پياده داشته باشد.

از جايش بلندشد, من نمي دانستم چكار كنم ,دستش را گرفتم.

گفتم‌:علي آقا صبر كن هوا تاريك بشه , الان ما رو مي بينند .

ــ انشاءا... نمي بينند و شروع به خواندن و جعلنا... كرد و تمام قد بلند شد و راست بطرف سيم خاردارها حركت كرد.

به او نزديك شدم و مجددا دستش را گرفته و گفتم :

ــ علي آقا نرو, ما رو مي بينند.

در اين هنگام سخني گفت كه لرزه بر اندامم افتاد, و ديگر هيچ حرفي براي گفتن نداشتم.

رو به من كرد وگفت:

ــ انشاءا...ما رو نمي بينند, چون ما صاحب داريم , ما صاحب الزمان داريم.

با گفتن اين جملات دست به زير سيم خاردارها برد و آنها را مقداري بالا آورد و از آن عبور كرد.

من هم در جاي خودم ميخكوب شده و قدرت حركت نداشتم , و نگاهش مي كردم.

در اين موقع بود كه به ياد حرفش افتادم كه كسي مي تواند از سيم خاردار هاي دشمن عبور كند كه در سيم خاردار هاي نفس خود گير نكرده باشد.

از آنهمه ايمان و توكل وشجاعت در حيرت افتادم , يك لحظه به خود آمدم و علي آقا را ديدم كه در آنطرف سيم خاردار مرا نگاه مي كند .

خجل و شرمنده بطرفش حركت كردم از سيم خاردار ي كه او بالا زده بود عبور كردم و با ايشان زانو به زمين زده و سر نيزه را بيرون آورده و شروع به حركت در ميدان مين كرديم .

زير چشم نيم نگاهي به سنگر بالا ي سرمان داشتم , و زير لب وجعلنا... و يا علي مدد“خواندم .

زير سنگر نگهباني قرار گرفتيم و از روشنائي هوا استفاده كرده و داخل تنگه را به خوبي شناسائي كرده و با وجود اينكه احساس مي كردم يك نفر داخل سنگر است با موفقيت شناسائي را انجام داده و به عقب برگشتيم و آنجا بود كه شمه اي از روح بلند و متعالي ومعنويت بالاي علي آقا چيت سازيان را ديدم .

روحش شاد وراهش پر رهرو باد.

● 

بنام خداوند شافي

روز پنج شنبه 30/5 تلفنم زنگ زد و به  من گفتند فتح ا...مداح علي در بيمارستان سيناي همدان به دنبال بحث شيميائي بستري شده و گفته مي خواهد ترا ببيند,و اصرار دارد قبل از اينكه به تهران برويد ترا ببيند. قرار گذاشتم روز جمعه به ديدنش بروم .

روز جمعه ساعت 12 به بيمارستان رفتم طبقه چهارم اتاق 2 مداح روي تخت دراز كشيده و يكي از دوستان هم كنارش بود وقتي مرا ديد بسيار خوشحال شد ,او را در آغوش گرفتم و بوسيدم بوي همان قديما رو مي داد بوي جبهه, بو ي خرمشهر و شلمچه .

حالش رو پرسيدم و فقط خدا رو شكر مي كرد  از  وضعيت جسمانيش جويا شدم , گفت الحمدلله خيلي خوبم .

من كه مي دانستم او چه وضعي دارد , يكي از چشمانش بر اثر اصابت تركش تخليه شده, چند تا  از مهره هاي گردنش بوسيله دستگاهي نگه داشته شده , بر اثر عوارض شيميائي كليه و كبدش دچار نارسائي شديد شده است .

نفس تنگه شديدي دارد؛ يادم هست حدود 10سال پيش كه براي زيارت عاشورا به منزلش رفته بودم توي خانه اش كپسول اكسيژن بزرگي بود كه هر وقت نياز داشت از آن استفاده مي كرد.

ولي الان توي بيني اش لوله گذاشته بودند كه به كپسول بزرگ اكسيژن متصل بود, و بوسيله آن تنفس ميكرد , روي ميز كنار دستش يك وسيله بود كه وقتي تنفس برايش سخت ميشد از آن استفاده مي كرد چيزي شبيه دستگاه بخار و مي گفت تنفس را راحت مي كند و ششهايم را باز مي كند.

و دركنار آن هم سه جور اسپره كه براي تنگي نفس استفاده مي كرد.

گفت همين سه روز پيش مي خواستند كبدم را عمل كنند به خاطر تنفسم ناچار شدند از نيم تنه بي حسم كنند و عملم رو انجام دادند, و هيچ يك از اعضاي خانواده ام رو خبر نكردم چون مي آيند و ناراحت مي شوند به آنها گفته ام هفته اي يكبار به ديدنم بيايند؛ بچه هام ديگر بزرگ شده اند و وقتي مرا اين جوري مي بينند غصه مي خورند , همان بهتر كه فقط هفته اي يكبا ر بيايند.

من هم بدون اينكه حرفي بزنم فقط گوش مي دادم و حرفش را قطع نمي كردم :غم وغصه تمام وجودم را گرفته بود و در برابر عظمت مداح مثل كاهي بودم در برابر كوه هر چه او تعريف مي كرد من ذره ذره آب مي شدم و كوچكتر.

گاهي هم در اين ذهن خراب شده خودم مرور مي كردم مداح چه كاري با من دارد ؟ من چه بايد بكنم , او چه كار واجبي دارد كه اينقدر اصرار به ديدن من بيچاره داشته ,حتما مشكلي دارد كه من بايد پيگيري كنم...

از همه جا صحبت كرد از زمان جنگ روزهاي خوش آن موقع از پدر شهيد حميد نظري كه تا ديروز پيش او بستري بوده و روز پنج شنبه به برحمت خدا رفته ,از برادر عزيزم سيد امير باب الحوائجي كه بر اثر گاز شيميائي در آنجا بستري بوده كه ديگر اميدي به او نيست و تومور تمام بدنش را گرفته و سرطان وارد خونش شده و... دعا كنيد او خوب شود و... و وقتي از خودش پرسيدم گفت الحمدلله خيلي خوبم و ناراحتي ندارم ,به امام زمان الان هيچ ناراحت نيستم , به خدا اصلا از اينكه اينجا هستم ناراحت نيستم و حالم هم خيلي خوب است و فقط خدا كند يك ذره از آن كارهاي توي جبهه قبول باشد برايم بس است.

 ان شاءلله همين روزها مرخص مي شوم و قرار است هفتم مهر به حج مشرف بشوم , بعد از برگشتن حتما دعوتت مي كنم بايد بيائي.

حاج كريم از اينكه مزاحمت شدم و گفتم حتما بيائي اينجا و من ترا ببينم مرا ببخش به خدا اگر اين كاري كه مي خواهم بهت بگويم نبود اصلا مزاحمت نمي شدم.

حالا من با خودم فكر مي كنم خدايا چه خواسته اي دارد و دعا مي كردم چيزي بخوا هد كه بتوانم انجام بدهم.

وچشمهايم را به دهنش دوخته بودم و از اينكه اينقدر عذر خواهي مي كرد هم شرمنده مي شدم و هم فكر مي كردم بايد كار مهمي باشد و بالاخره دهان باز كرد .

گفت:حاج كريم مشكلي براي يك بنده خدا پيش آمده كه قبلا از همكاران شما بوده و آدم آبرومندي است و تو خوب مي شناسيش و درشهرداري كار مي كرده و بخاطر اختلاف سليقه بين يكي از معاونين شهردار و اداره ديگري با ايشان برخورد شده و براي خودش وخانواده او مشكلاتي بوجود آمده است , و اين مسئله باعث اختلاف شديد خانوادگي شده و از ناراحتي حتي در بيمارستان هم بستري شده وسه تا دختر دارد ناراحت آنهاست به جان سميه ام من فقط ناراحت دختر هاي او هستم در غير اين صورت اصلا وقتت را نمي گرفتم .

من هم همينطور او را نگاه مي كردم و به او خيره شده بودم بايد براي خودت تصور كني آدمي با آن وضعيت و با آن حال و روز در به در بدنبالت باشد و خواسته اي داشته باشد آنهم نه براي خودش بلكه براي ديگري , خدايا اين بچه ها كي هستند , من به چه فكري بودم او چه خواسته اي دارد خودم را در برابر او خيلي بي چيز احساس مي كردم بغض گلويم را گرفته بود حالا هم دست از كمك به ديگران برنداشته بود .

ادامه داد : من به آقاي ...گفتم صبر كن حاج كريم به همدان بيايد حتما كارت را حل مي كند ناراحت نباش , و حالا حاجي بيا مشكل اين بنده خدا را حل كن به خدا كمتر حج نيست ,توباآقاي ..معاون شهرداري صحبت كن.

زبانم بند آمده بود و بعد از كمي مكث تلفن همراهم را برداشتم و با مهندس سامري شهردار همدان كه از بسيجيان و جانبازان همدان هست تماس گرفتم و خواسته فتح ا... را با او درميان گذاشتم و خواهش كردم دستور اكيد بدهد مشكل نامبرده مرتفع گردد ان شاءلله بي اجر نخواهد بود و ايشان هم بدون معطلي قول داد موضوع راحل كند تلفن را به مداح دادم وخودش هم توضيحاتي داد .

گفت :حاج كريم بخدا دلم براي سه تا دخترش سوخت و گرنه به تو زحمت نمي دادم . و باز من فقط نگاهش كردم قدرت تكلم نداشتم آخر در اين حال باز بدنبال حال مشكلات ديگران بود ,با خودم فكر كردم اگر من وضعيت او را داشتم آيا اين كار را ميكردم ؟

در اين حال گفت از يخچال سيب تازه آوردند و به من تعارف كرد و گفت تازه از باغ آورده اند بفرما .اول نمي خواستم بردارم ولي فكر كردم شايد ناراحت شود, من هم يكي برداشتم و گازي زدم هنوز از گلويم پايين نرفته بود كه به همراهش گفت كمي اكسيژن را زياد كن فشارش كم شده او هم بلند شدكه فشار اكسيژن را زياد كند, يك مرتبه حال فتح ا... بهم خورد صورتش كبود شد وبسختي شروع به نفس كشيدن كرد صدايش بيرون نمي آمد پرستاران بخش فوري آمدند ما هم پشت اورا ماساژ مي داديم دستگاه تنفس برايش آوردند آمپولهاي متفاوت برايش زدندتا با زحمت زياد توانستند راه تنفسي او را باز كردند بسختي وباحالت خفگي حرف مي زد همه ما دست پاچه شده بوديم و او هم دست به گلوي خودش مي زد و رنگ صورتش داشت سياه مي شد و بالاخره تلاش همه ثمر داد وبا خواست خداحال مداح رو به بهبودي گذاشت وبعد از چند دقيقه حالش نسبتا بهتر شد.و رو به پرستاران بخش كرد و از همه آنها عذر خواهي كرد كه آنها را بزحمت اندخته بود و تعارف مي كرد سيب بخورند يكي از پرستاران بغض كرده بود و مي خنديد شايد با خودش فكر مي كرد اين ديگر كيست.

و من هم بغض در گلويم گير كرده بود اشك درچشمانم حلقه زده بود پشتم را به فتح ا.. كرده و بيرون را نگاه مي كردم آخه خدايا چقدر مظلوميت اين جا هم بوي مظلوميت وغربت بچه ها به مشام مي رسد .

مرا صدا كرد بزور بغضم را مخفي كردم و با لبخندي ساختگي برگشتم و نگاهش كردم .

گفت : حاجي ناراحتت كردم ناراحت نباش چيزي نيست بخدا هيچ ناراحت نيستم ,و از عمق دل گفت الحمدالله... و مرا دلداري مي داد , در آخر گفت حاجي برو به بچه هايت برس بعد از چند روز يكروز آمدي همدان آنهم من نگذاشتم برو ودعايم بكن .

من هم بلند شدم و از او كه حالا برا يم بسيار مقدس شده بود خداحافظي كردم و با دنيا ئي از غم غربت ومظلوميت دوستان اورا ترك كردم .

بچه های خط اول

به شيميايی ها که بی صدا می سوزند.

ماهيای سرخ عاشق توی حوضی از اسيدن
دلشون يه دريا درده كي مي دونه چي كشيدن

مي دوني چه دردي داره بي صدا ترانه خوندن
مي دوني چه سوزي داره تو آتيش نفس كشيدن

هدهد سبا شديم و هفت شهر عشقو گشتيم
ما نفس كم نياورديم معلومه كيا بريدن!

سينه آتيش خليله اينجا عشقه كه دليله
ببين اين دلاي عاشق چه بهشتي آفريدن!

بچه هاي خط دوم سرشون به خاكه اما
بچه هاي خط اول آسمونو سر كشيدن

فكر اون گلاي سرخم كه سرا رو خم نكردن
ميميرن ولي نميگن كه سراشونو بريدن

لاله ها كي گفته تنها همونايي ين كه رفتن؟
اينايي كه پر شكستن مگه كمتر از شهيدن؟

خدايا به مظلوميت مظلوم عالم علي (ع)و همسر مظلومه اش زهراي اطهر(س) همه جانبازان خصوصا جانبازان شيميائي را شفاي عاجل عنايت فرما .

                                                                   يا علي مدد

● 

بنام خداوند كريم

• قبل از شروع جنگ و حمله عراق چند تا از دوستان كه در هنرستان با هم درس مي خوانديم با سپاه همكاري داشتيم از آن دوستان- من با شهيد عزيز علي چيت سا زيان خيلي دوست بودم به شكلي كه بيشتر اوقات با هم بوديم و مضافا اينكه هم كلاس بوديم و سر يك نيمكت مي نشستيم توي آموزشهاي سپاه شركت مي كرديم به همين خاطر با فرمان امام مبني بر تشكيل ارتش 20000000ميليوني سريعا جزء اولين افراد شركت كننده بوديم شهيد امير ائل گلي كه پسر دائي من بود هم شركت مي كرد.
• در مدت كوتاهي حدود 60 نفر شركت كردند كه الان تعداد زيادي از آنها به شهادت رسيده اند محل بسيج يك اتاق 3 به 6 درمحل خانه جوانان همدان بود بهرصورت كه بود از آن مكان بسيار كوچك كمال استفاده را مي برديم وكلاس آموزش رادرآن اتاق مي گذاشتيم وآموزشهاي عملي را درمحوطه حياط ميگذاشتيم مثلا صبحهاي زود براي صبحگاه وتمرين ونرمش از آن مكان استفاده مي شد .هر روز همه ساعت 6صبح در آنجا جمع مي شدند من وعلي وامير هم با هم قرار مي گذاشتيم وبا هم مي آمديم با لباسهاي هفت رنگ ؛ آن موقع تشكيلاتي نبود كه لباس نظامي بدهند البته بعضيها لباسهاي نظامي دست دوم تهيه مي كردند ولي اغلب با لباس شخصي وكفشهاي عادي مي آمدند .
• همه به ستون 6 مي ايستاديم آن موقع فرمانده ما شهيد حسن مرادي بود كه همه اورا دوست داشتيم وبه او احترام زيادي مي گذاشتيم .
• همه به ستون 6 بفرمان حسن آقا به حالت دو حركت مي كرديم اوائل انقلاب بود وهمه شور و حال زيادي داشتيم در صف اول من وعلي و امير و شهيد رنگچيان و شهيد سعيد حجه فروش و شهيد سعيد ثمري قرار داشتيم مسير حركت ما هميشه به سمت بالاي شهر بود و درحالت دو و با صداي بلند سعيد حجه فروش شروع به دادن شعار مي كرد و ما هم آنرا تكرار مي كرديم .
• باحالت محكم پا به زمين مي كوبيديم و ميگفتيم برپا برپا با مسلسلها سوي آمريكا هيــــــــيه و...
• ويا ميگفتيم كي گشنس ... دشمن
• كي تشنس ... دشمن
• در اين ميان بعضي از بچه ها براي خنده ميگفتن داداش من .
• بهر حال كم كم با زياد شدن متقاضيان شركت در بسيج؛ فرماندهان بفكر بزرگ كردن جا و محلي براي آموزش افتادند ؛ما چند نفر كه در بالا نام آنها را بردم بجزرنگچيان و چند نفر ديگر مثل محمد خادم - سعيد چيت سازيان – حسن فرخي –
• و...رابه محل بالاي اسطبل مكارچي (از فراريان رژيم گذشته ) بردند جائي كه هيچ امكاناتي از قبيل برق و آب و تلفن وكلا هيچي نداشت بردند .
• كار روزهاي اول ما شده بود تجهيز آن مكان ؛ همه چيز را از ادارات مختلف وجاهاي ديگر حتي دست دوم تهيه مي كرديم و در قسمت سمت غربي آن جائي را براي آموزش ميدان (موانع مختلف در آن ميگذارند تا آموزش عبور از موانع داده شود) درست كرديم ودر كمتر از دو هفته بنام  پادگان ابوذر افتتاح شد .
• مربي اصلي كه آموزش رزمي به همه ما مي داد ناصر احمديان بود كه بعدا مسئوليت پادگان را به ايشان دادند كم كم  اكثر بچه هائي كه از روز اول و در درست كردن پادگان شركت كرده بودند بعنوان مربي آموزشي در همانجا ماندند و علي چيت سازيان يكي از بهترين و مجربترين مربيان آنجا شد بشكلي كه بيشتر نيروهاي بسيجي و سپاهي حتي اكثر آنهائي كه الان در سپاه همدان مسئوليت دارند را ايشان آموزش دادند . امير هم بعنوان مربي اسلحه شناسي وتاكتيك در همانجا ماند.
• درهمان ايام حميد حجه فروش برادر بزرگ شهيد سعيد حجه فروش كه معلم آموزش و پرورش بود براي بردن سعيد به پادگان آمد ولي وقتي آن حالات وروحيات بچه ها را ديد او هم درهمان جا ماند و بعنوان مربي كارش را دركنار ما شروع كرد.
• من هم براي ادامه درسم به سر كلاس درس رفتم و فقط شبهاي جمعه به پادگان برمي گشتم و در آموزش نيروهاي جديد دوستان را كمك مي كردم.
• يك روز خبر دادند در حال درست كردن بمب دست ساز براي آموزش بسيجيان يكي از آنها در دست حميد منفجر شده سريع خودم را به بيمارستان بوعلي رساندم و امير را درحال ناراحتي وگريه ديدم او هم مختصري جراحت برداشته بود و فقط به دستش نگاه مي كرد وگريه مي كرد با خودم گفتم حتما جراحت دستش باعث ناراحتي او شده و درد مي كند و وقتي از دكتر مربوطه جوياي حال حميد شدم گفت متاسفانه دست راست حميد را ناچار شديم قطع كنيم و از جراحت امير سؤال كردم و جراحت او را سطحي دانست ؛ كنجكاو شدم و علت ناراحتي امير را از دكتر پرسيدم و او جمله اي گفت كه مرا درحيرت فرو برد و به عظمت روحي امير پي بردم اوگفت در همان اوائل كه حميد را آورده بودند ؛ متوجه شديم دست او بايد قطع شود به همراه او( امير را نشان داد ) گفتم راهي جز قطع دست نداريم .
• او خيلي اصرار داشت آنرا مداوا كنيم و دست قطع نشود ولي وقتي مطمئن شد راه ديگري نيست مرا به كناري كشيد و پرسيد شنيده ام مي شود اعضاء بدن را به ديگري پيوند زد .
• گفتم بله مي شود.ايشان از من به اصرار وگريه مي خواست دست راست او را قطع كنيم و به دست حميد پيوند بزنيم و مي گفت او بيشتر بدرد انقلاب مي خورد ؛ ومن از اين كار امتناع مي كردم و او الان بخاطر اينكه دست خودش سالم است و دست دوستش قطع شده ناراحت است است و به دست راست خودش همين طور نگاه مي كند وگريه مي كند.
• آنجا بود كه فاصله خودم را با آنها از زمين تا آسمان ديدم .
• و بعد از مدت كوتاهي هر دو در عمليات فتح المبين شركت كردند و امير در آن عمليات درتاريخ 1/1/61 به حالت سجده به شهادت مي رسد وحميد با وجود اينكه يك دستش قطع بود او را به عقب  آورد .
• ديري نمي گذرد كه در ارديبهشت 61 در عمليات بيت المقدس وآزاد سازي خرمشهرحميد هم به امير ملحق ميشود و به آرزوي خود كه شهادت در راه معبود بود مي رسد .
• روحشان شاد وراهشان پر رهرو باد.......... ياعلي